Stadion həmin gün qəribə bir sükuta bürünmüşdü. Günəş yavaş-yavaş tribunaların arxasında gizlənir, yaşıl meydanın üzərinə narıncı işıq salırdı. Adətən minlərlə insanın səsi ilə dolan bu yer indi yalnız iki gəncin addım səslərini eşidirdi. Əli və Gül stadionun mərkəzi nöqtəsində yanaşı dayanmışdılar. Bu nöqtə onlar üçün sadəcə bir xəttin kəsişməsi deyildi  həyatlarının yeni başlanğıcı idi.

Gül əllərini bir-birinə sıxaraq ətrafa baxırdı. Ürəyində qəribə bir həyəcan vardı, sanki bir azdan deyiləcək sözlər hər şeyi dəyişəcəkdi. Əli isə adətən olduğundan daha sakit idi. Gözlərini meydandan çəkmədən dərin bir nəfəs aldı. Bu, onun üçün asan etiraf deyildi.

-Gül… -deyə pıçıltı ilə başladı.  Mənim səndən gizlətdiyim bir tərəfim var.

Gül ona tərəf döndü. Gözlərində nə qorxu vardı, nə də şübhə. Sadəcə maraq və anlayış.

Əli davam etdi. O, uşaqlıqdan rəsm çəkməyi sevdiyini, rənglərin onun üçün sözlərdən daha çox şey ifadə etdiyini danışdı. İnsanlara deyə bilmədiyi hisslərini kağıza köçürdüyünü etiraf etdi. Rəssamlıq onun “birinci həyatı” idi — gizli, səssiz, amma çox dərin bir həyat.

Gül diqqətlə dinlədi. Hər söz Əliyə bir az da yüngüllük gətirirdi. Sonda Gül yavaşca gülümsədi.

-Mən bunu bildiyimə sevindim, Əli. Çünki sən olduğun kimi gözəlsən, - dedi.

O an stadionun sükutu pozulmadı, amma iki ürək eyni anda döyünməyə başladı. Onlar ilk dəfə məhz burada - stadionun mərkəzində - bir-birilərinə olan məhəbbətlərini etiraf etdilər. Bu sevgi tələsik deyildi, səssiz idi, amma möhkəm idi. Çünki artıq aralarında yalnız sevgi yox, güvən də vardı.

Həmin gün stadionda heç bir oyun oynanmadı. Amma Əli və Gül üçün həyatlarının ən önəmli “matçı” məhz o gün 27 dekabr başlamışdı…

Ardı var.

Cəbrayılova Gülay.